اوضاع این روزهای مملکت نیازی به توصیف نداره؛ همه کم و بیش از همه چیز مطلع اند اما چیزی که آزارم می ده و برای بیانش به طور گسترده، رسانه ای هم ندارم اینه که چرا هممون اصرار داریم عقایدمون رو به هم تحمیل کنیم. به هر حال هر کسی استنباط خودش رو از بهترین گزینه یا اصلح برای رای دادن داره. امروز فضایی در جامعه هست که بعضی از افراد می ترسن اسمی از کسی که قصد دارن بهش رای بدن ببرن. بیاید به عقاید هم احترام بگذاریم، نه اونی که مذهبیه، بی سواد یا گاز انبریه و نه اونی که عقاید بازتری داره بی غیرت و ... . صفاتی که در انتخابات های قبلی شنیدیم. متاسفانه در فضای آکادمیک که مدتی هم هست که ازش دورم (بنابر تغییر رشته به رشته ی دلخواه) هم افرادی هستند که خیلی حس خود با سواد پنداری دارند و از جریان هایی پیروی می کنند، که اتفاقا دم از دموکراسی و آزادی بیان هم می زنند ولی افرادی که نظراتشون با اون ها موافق نیست رو عملا بی شعور و بی سواد فرض می کنند. به هر حال امیدوارم که همه مون تصمیم بگیریم که به فرد رای بدیم نه جناح.

پی نوشت: هنوز تصمیمی برای رای دادن به شخص خاصی نگرفتم، شما چطور؟

پی نوشت 2: قبل از هر چیز توصیه می کنم به شناخت کاملِ دو جریان سیاسی مهم کشور یعنی اصلاح طلبی و اصول گرایی بپردازید. در واقع اغلب اصول گرایان در گذشته جناح راست بودن و اصلاح طلبان جناج چپ. البته استثنائاتی مثل حسن روحانی و اکبر هاشمی رفسنجانی و ... نیز وجود دارند. مطالعه در این باره حداقل این آگاهی رو به همه ی ما می ده که این جناب رئیس جمهور فعلی بودند که دستور دخالت سپاه و نیروی انتظامی در مساله ی کوی دانشگاه دادند. زمانی که ایشون و بزرگتر ایشون از جناح راست سنتی بودند.